چکیده: ساختارشکنی یا واسازی از نظریات زبانی ـ فلسفی جدید آمده است که با حوزه فلسفه پساساختارگرایی و پسامدرنیته در ارتباط است. اصطلاح (Déconstruction) را ژاک دریدا بسط و کاربردهای متفاوت‌تری برای آن ایجاد کرده. شالوده شکنی بر خلاف حرکت هرمنوتیکی برای بازیابی و بازسازی معنای متن، عمل زیر سوال بردن ایمان به معنای متن است. نزد دریدا، ساختارشکنی که وجه دیگر نقد متافیزیک است.دیدگاه فلسفی دریدا عمدتاَ بر زبان و گفتمان مبتنی است، به همین جهت دریدا هستی شناسی را محصول گفتمان حاکم بر هر دوره ی تاریخی می داند و وجود حقیقت مطلق را نفی کرده و معتقد است که حقیقت ساختنی است نه کشف کردنی. دریدا در حوزه معرفت شناسی، رسیدن به شناخت قطعی را رد می کند و به نسبی گرایی معرفت شناسی روی آورده است. وی با ردّ تقابل های دوتایی در فلسفه ی غرب، ارزش ها را نسبی و وابسته به متن می داند. این پژوهش به بررسی هستی شناسی،روش شناسی و کاربرد ساختار شکنی در علوم سیاسی می پردازد.10 صفحه ورد ...